Terug op de fiets
Gisteren ben ik weer naar het ziekenhuis in Amersfoort
geweest, In de gipskamer hebben ze nu een brace aangemeten waarmee ik mijn
stuur kan vasthouden. Dus toen ik weer terug thuis was ben ik na de middag
direct gaan fietsen. Een mooi ritje van ongeveer een uur en 45 minuten met een
koffie pauze bij Vlot&Winters in De Wijk. Ik kan mijn stuur goed vasthouden
alleen remmen gaat niet met rechts en ook schakelen is lastig. Dus ik moet goed
uitkijken waar ik rij en ook alle gaten en hobbels ontwijken of even mijn hand
van het stuur af houden.
Het voelt weer super goed aan om weer te kunnen trainen. Echte
lange duurtrainingen moet ik nog even mee wachten, doordat ik mijn rechterarm
probeer te ontlasten ga ik een beetje scheef zitten en daardoor krijg ik last
van mijn rug maar ik verwacht dat het elke dag beter zal gaan!
Operatie
Vandaag ben ik geopereerd aan mijn pols. De operatie is goed verlopen, het duurde iets langer dan gepland want de puzzel van stukjes bot was nog best moeilijk. Op dit moment zit ik alweer thuis op de bank en heb ik nog erg veel pijn. Er zijn ook nog foto's gemaakt van mijn linker pols waaruit gebleken is dat die hoogst waarschijnlijk niet gebroken is. Eindelijk heb ik de naam van het botje kunnen onthouden het: Scaphoid ofwel het scheepvormige botje. Het is nog even afwachten want dat is pas echt met 100% zekerheid te zeggenna 10dagen, maar het gips is er al af. Dinsdag ga ik weer terug naar Amersfoort om mijn rechter pols weer in het gips te laten zetten wat er dan nog 2 à 3 weken om moet blijven. Veel goed nieuws dus, hopelijk kan ik vanavond goed slapen en neemt de pijn wat af.
Val in Delta tour
Even een kort berichtje omdat typen niet zo makkelijk gaat op het momemt.
gisteren heb ik een nogal een vervelende val gemaakt tijdens de start van de proloog. bij mijn eerste aanzet ophet hoge startpodium slipt mijn achterwiel weg en raak ik uit balans. hierdoor rij ik rechts het podium af en val bijna 2 meter naar beneden. direct sta ik weer en pak mn fiets maar ik zie direct dat mijn rechter hand scheef staat en er een grote bult op mn pols zit, verder fietsen gaat niet meer.
later in het ziekenhuis blijkt dat ook mijn linker pols gebroken gebroken is. flink balen dus, en nu lig ik thuis op de bank met mijn beide armen in het gips. echt flink balen!
donderdag word mijn rechter pols geopereerd en komt er een plaat op. deze moet daarna nog ong 3 weken in het gips. mijn linker pols heb ik nu weinig last van maar die moet wel 6 weken in het gips.
Van Erwin van der Linde
Ode aan Coen
Nog 5 seconden. Elke volgende seconde wordt gecombineerd met een piepje door de geluidsinstallatie. Coen schuift zich nog een maal in de juiste positie op het zadel. Regen valt gestaag naar beneden. Op de bodem van de vrachtwagentrailer die als startpodium fungeert spatten de regendruppels uiteen. Een enkele luchtbel vormt zich op de film van water. Nog 2 seconden. Coen kijkt geconcentreerd naar de weg voor hem. In de laatste seconde tilt hij zijn gespierde dijen uit het zadel. De spieren in de benen spannen zich. Coen steunt met zijn volle gewicht op zijn stuur.
Nul!
Alle kracht perst Vermeltfoort naar zijn pedalen. Het achterwiel verliest de grip op de ondergrond. Slipt een halve slag door en Coen verliest zijn evenwicht. Zijn ene voet schiet uit het pedaal en het bovenlichaam valt op het stuur. Worstelend probeert de Rabo-renner zich terug in het zadel te hijsen. Tergend langzaam rolt de tijdritfiets richting de schuin aflopende helling van het schavot. Een golf van schrik gaat door het publiek. Iedereen ziet een vechtende renner. Vechtend tegen de gladheid onder de schoen, vechtend tegen de hoogte van het zadel en vechtend tegen de naderende rand van het bordes. Een ruk aan het stuur brengt de fiets weer voor even in het juiste spoor, maar de poging om de voet terug in het pedaal te klikken doet het voorwiel naast het schavot belanden. De fiets duikt naar het anderhalve meter lager gelegen wegdek. Coen valt over het stuur heen en smakt nog eerder dan de fiets op de klinkers. Alle geluid lijkt te verstommen, de enkelen langs de kant die de regen trotseren, hopen het Rabo-talent weer op de fiets te zien klimmen. Daar doet hij ook alle moeite voor. Coen zoekt zijn fiets, richt zich op en kruipt er naartoe. Bij de eerste steun op de linkerhand, verschiet het gezicht van pijn. Hij zoekt oogcontact met de mensen in de volgauto. Het hoofd schudt heen en weer, de moedeloze blik richt zich naar de grond. Het zit fout…..
Uit de ploegleiderswagen springt een verzorger. Hij rent op Vermeltfoort af en helpt hem overeind. Dan wordt de pols van de renner mij zichtbaar. Net boven de pols staat de onderarm in een vreemde hoek. Bij de eerste blik op de hand lijkt hij zijn hand zelf in de vreemde hoek te trekken, maar pols en hand staan in een lijn. De knik bevindt zich enkele centimeters boven het gewricht. Nog altijd beleef ik het moment in een soort vacuum. Geluidloos, in slowmotion en in een roes van angst. Een kreet van pijn, de eerste, laat het vacuum knappen als een zeepbel. Vermeltfoort verdwijnt met de verzorger naar een auto van de equipe. Ik blijf verdoofd achter. Een aantal andere renners verlaat intussen het startpodium. Maar ik krijg er niets van mee. Het beeld van de pols passeert nog een aantal maal de revue in mijn gedachten. Coen Vermeltfoort…. Waarom hij? Zijn eerste seizoen in het pro-team. Het jaar waarin hij zich had willen laten zien op het grote wielerpodium.
Later die avond is het Jos van Emden, Rabo-teamgenoot, die de bloemen mee naar huis mag nemen. Ik hoop dat ze bij Vermeltfoort naast het ziekenhuisbed komen te staan. Vandaag heeft hij ze verdiend.
Sterkte Coen! Je hebt er in ieder geval een fan bij, want elke keer als ik jouw naam weer in een startlijst zal zien staan denk ik terug aan die pols in die vreemde spastische houding en zal ik voor je duimen en hopen dat je gewoon op je zadel blijft zitten.
Beterschap!
Presentatie Rabobankploeg 2011
- 14 maart. Nokere Koerse
- 10 maart. De ronde van Drenthe
- 9 maart. Dwars door Drenthe
- 14t/m 19 febTour of Oman
- 5t/m 10 feb. Tour of Qatar