Coen Vermeltfoort wielrenner Rabobankploeg Nederland Coen Vermeltfoort wielrenner Rabobankploeg Nederland Coen Vermeltfoort wielrenner Rabobankploeg Nederland Coen Vermeltfoort wielrenner Rabobankploeg Nederland Coen Vermeltfoort wielrenner Rabobankploeg Nederland Coen Vermeltfoort wielrenner Rabobankploeg Nederland Coen Vermeltfoort wielrenner Rabobankploeg Nederland Coen Vermeltfoort wielrenner Rabobankploeg Nederland Coen Vermeltfoort wielrenner Rabobankploeg Nederland

Van Erwin van der Linde

Ode aan Coen



Nog 5 seconden. Elke volgende seconde wordt gecombineerd met een piepje door de geluidsinstallatie. Coen schuift zich nog een maal in de juiste positie op het zadel. Regen valt gestaag naar beneden. Op de bodem van de vrachtwagentrailer die als startpodium fungeert spatten de regendruppels uiteen. Een enkele luchtbel vormt zich op de film van water. Nog 2 seconden. Coen kijkt geconcentreerd naar de weg voor hem. In de laatste seconde tilt hij zijn gespierde dijen uit het zadel. De spieren in de benen spannen zich. Coen steunt met zijn volle gewicht op zijn stuur.



Nul!

Alle kracht perst Vermeltfoort naar zijn pedalen. Het achterwiel verliest de grip op de ondergrond. Slipt een halve slag door en Coen verliest zijn evenwicht. Zijn ene voet schiet uit het pedaal en het bovenlichaam valt op het stuur. Worstelend probeert de Rabo-renner zich terug in het zadel te hijsen. Tergend langzaam rolt de tijdritfiets richting de schuin aflopende helling van het schavot. Een golf van schrik gaat door het publiek. Iedereen ziet een vechtende renner. Vechtend tegen de gladheid onder de schoen, vechtend tegen de hoogte van het zadel en vechtend tegen de naderende rand van het bordes. Een ruk aan het stuur brengt de fiets weer voor even in het juiste spoor, maar de poging om de voet terug in het pedaal te klikken doet het voorwiel naast het schavot belanden. De fiets duikt naar het anderhalve meter lager gelegen wegdek. Coen valt over het stuur heen en smakt nog eerder dan de fiets op de klinkers. Alle geluid lijkt te verstommen, de enkelen langs de kant die de regen trotseren, hopen het Rabo-talent weer op de fiets te zien klimmen. Daar doet hij ook alle moeite voor. Coen zoekt zijn fiets, richt zich op en kruipt er naartoe. Bij de eerste steun op de linkerhand, verschiet het gezicht van pijn. Hij zoekt oogcontact met de mensen in de volgauto. Het hoofd schudt heen en weer, de moedeloze blik richt zich naar de grond. Het zit fout…..

Uit de ploegleiderswagen springt een verzorger. Hij rent op Vermeltfoort af en helpt hem overeind. Dan wordt de pols van de renner mij zichtbaar. Net boven de pols staat de onderarm in een vreemde hoek. Bij de eerste blik op de hand lijkt hij zijn hand zelf in de vreemde hoek te trekken, maar pols en hand staan in een lijn. De knik bevindt zich enkele centimeters boven het gewricht. Nog altijd beleef ik het moment in een soort vacuum. Geluidloos, in slowmotion en in een roes van angst. Een kreet van pijn, de eerste, laat het vacuum knappen als een zeepbel. Vermeltfoort verdwijnt met de verzorger naar een auto van de equipe. Ik blijf verdoofd achter. Een aantal andere renners verlaat intussen het startpodium. Maar ik krijg er niets van mee. Het beeld van de pols passeert nog een aantal maal de revue in mijn gedachten. Coen Vermeltfoort…. Waarom hij? Zijn eerste seizoen in het pro-team. Het jaar waarin hij zich had willen laten zien op het grote wielerpodium.



Later die avond is het Jos van Emden, Rabo-teamgenoot, die de bloemen mee naar huis mag nemen. Ik hoop dat ze bij Vermeltfoort naast het ziekenhuisbed komen te staan. Vandaag heeft hij ze verdiend.

Sterkte Coen! Je hebt er in ieder geval een fan bij, want elke keer als ik jouw naam weer in een startlijst zal zien staan denk ik terug aan die pols in die vreemde spastische houding en zal ik voor je duimen en hopen dat je gewoon op je zadel blijft zitten.

Beterschap!